Monumentalny obraz Nasza ziemia należy do sztandarowych dzieł socrealistycznych. Płótno powstało w okresie gdy artysta zamieszkał na Mazurach we wsi Krzyże nad jeziorem Nidzkim. Realistyczna kompozycja odnosi się do wydarzeń ze współczesnej historii Polski – przesiedlenia milionów Polaków z Kresów Wschodnich na obszary Ziem Zachodnich i Północnych. Na pierwszym planie przedstawiona została rodzina polskich osadników ze Wschodu, która przybyła na ziemie odzyskane wraz ze skromnym dobytkiem. Siedząca na drewnianym wozie dziewczynka trzyma na rękach psa i spogląda na widza. Stojący przy wozie mężczyzna odziany w wojskowy szynel oraz  towarzysząca mu kobieta kierują wzrok na równinny pejzaż znajdujący się na drugim planie kompozycji. W oddali widoczne są także fragment jeziora z zabudowaniami wsi Krzyże. Przy drodze, na której na chwilę zatrzymali się tułacze, widnieje tablica z napisem w języku niemieckim, świadczącym o przynależności administracyjnej. Na tablicy widnieje niemiecka jeszcze nazwa miejscowości: Kreuzofen.  Pod nią znajduje się mniejsza tabliczka z polską nazwą wsi: Krzyże.  Inspiracją dla Naszej ziemi był układ kompozycyjny obrazu Rodzina mleczarki XVII-wiecznego francuskiego malarza Louisa Le Naina, który A. Strumiłło podziwiał w Ermitażu. Podczas pracy nad płótnem artyście pozowali ówcześni mieszkańcy wsi Krzyże. Wszystkie elementy kompozycji – osoby, przedmioty, pies oraz elementy pejzażu zostały namalowane z natury. Przedstawiona kobieta to Jadwiga Mińczuk, żona gajowego spod Nowej Wilejki na Wileńszczyźnie; mężczyzna to Władysław Padyjasek, robotnik leśny z Huczwy koło Hrubieszowa. Siedząca na wozie dziewczynka to Bożena Ulewicz, córka rybaka uwieczniona wraz ze swoim pieskiem. Z obrazu emanują refleksja, spokój i skupienie, a nastrój ten jest podkreślony tonacją barwną dzieła utrzymanego w łagodnych, ciepłych brązach, ugrach, beżach i zieleniach.  Nasza ziemia po raz pierwszy prezentowana była na IV Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w warszawskiej „Zachęcie” w roku 1954. Do Zielonej Góry trafiła w 1959 roku w zespole 86 obiektów zdeponowanych przez Centralne Biuro Wystaw Artystycznych. W 1982 roku przeszła na własność zielonogórskiego muzeum.

Andrzej Strumiłło (ur. 1928 r. Wilno). Studia rozpoczął w 1945 roku w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, kontynuował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie uzyskał dyplom w 1950 roku. Artysta uprawia malarstwo, rysunek, grafikę oraz fotografię. Zajmuje się ilustracją książkową, wystawiennictwem, scenografią. Jest poetą i autorem książek z zakresu historii kultury krajów dalekowschodnich. Mieszka w Maćkowej Rudzie nad Czarną Hańczą na Suwalszczyźnie.