Toporek, z którego zachował się tylko pozbawiony rękojeści obuch, powstał w okresie neolitycznym, czyli w młodszej epoce kamienia. Ma on 9,5 cm długości i 4,5 cm szerokości. Obuch toporka wykonano  ręcznie w kamieniu – poprzez gładzenie, wiercenie i polerowanie.

Obuch ma kształt obustronnie spłaszczonego jaja. Zachował nieregularności naturalnego kamienia,  w pstrokatym, brązowo-czarnym kolorze. W węższej części ma wyprofilowane ostrze, kamień przyjmuje tu nieco spiczaste zakończenie. W kamieniu są także nawiercone dwa okrągłe otwory: jeden przechodzi na wylot, drugi zrobiony jest do połowy głębokości kamienia.

Otwory służące do osadzenia rękojeści wykonywano świdrem zakończonym pustą w środku kością lub twardym kawałkiem drewna, wprawianym w ruch obrotowy cięciwą łuku. Stosowano też podsypkę z piasku i wody. Wywiercenie otworu wymagało kilkudziesięciu godzin pracy. Nie zawsze jednak kończyło się sukcesem, jak w przypadku prezentowanego egzemplarza. Pradziejowy wytwórca zapewne trafił na przeszkodę w surowcu, która uniemożliwiała mu dalszą pracę przy wykonaniu otworu, bądź w trakcie żłobienia surowiec częściowo się rozłupał i dla zachowania proporcji należało otwór umieścić w innym miejscu. Po tym zabiegu przedmiot mógł pełnić przypisaną mu funkcję.