Obraz przedstawia Elżbietę z Lubomirskich Sieniawską, kasztelanową krakowską, zaangażowaną politycznie damę słynną ze swych umiejętności dyplomatycznych. Była też efektywną administratorką najrozleglejszych dóbr w ówczesnej Rzeczypospolitej. Zarówno polityka, jak i zarządzanie posiadłościami były w XVII i XVIII wieku domeną mężczyzn, Sieniawska zatem wkraczała w rewiry niedostępne dla jej płci. Portret został zaaranżowany tak, by podkreślić „męski” aspekt jej nietuzinkowej osobowości.

Kasztelanowa stoi na tle parku przed portykiem pałacu. Lewą wyprostowaną rękę wspiera na cokole kolumny, a zgiętą w łokciu prawą podparła się pod bokiem. Głowę lekko zwraca w prawo i dumnie patrzy przed siebie. Poza, jaką przybrała, była typowa dla przedstawień hetmanów lub zwycięskich wodzów – zupełnie jednak nie odpowiadała ikonografii kobiecej.

Sieniawska została ukazana jako władcza, postawna dama. Twarz kasztelanowej jest pociągła, czoło wysokie, a nos długi i prosty. Migdałowe szaroniebieskie oczy błyszczą żywą inteligencją pod zamaszystymi, ciemnymi brwiami. Na ustach o pełnej dolnej wardze błąka się delikatny uśmiech. Głowę wieńczy niewysoka fryzura z upudrowanych loków.

Kasztelanowa jest odziana w kostium sarmacki. Nosi dopasowaną suknię spodnią z czerwonego aksamitu. Suknia ma długie rękawy, a jej głęboko wycięty dekolt został wykończony koronkami. Na nią Sieniawska zarzuciła błękitną suknię wierzchnią o krótkich rozciętych rękawkach. Krój tej szaty, krótszej niż suknia spodnia, przypomina nieco długą kamizelę. Jej bogate fałdy zostały zebrane w pasie w ozdobną kokardę. Na prawym biodrze suknię wierzchnią podpięto bogatą broszą. Podpięcie ujawnia podszycie wykonane z sobolowego futra. Stroju damy dopełnia czerwona obszerna delia obszyta czarnym futrem i spięta pod szyją szafirowymi guzami.