Napierśnik husarski to rzeźba, która ma około 50 centymetrów wysokości i 35 centymetrów szerokości. Znajduje się w w zbiorach Muzeum Lubelskiego w Lublinie. Prezentowany jest na wystawie „Uzbrojenie Polskie i Obce XIV-XX w.”.

Husaria była jedną z najsłynniejszych polskich formacji jazdy. Znana była z wielu zwycięstw na polach bitew od początku XVI wieku do początków XVIII wieku. Szarże zwartych chorągwi husarskich przełamywały zwykle, w decydującym momencie bitwy, pozycje nieprzyjaciela i okazywały się ostatecznym ciosem zadawanym w czasie walki. Do najsłynniejszych zwycięstw tej formacji jazdy należały bitwy pod: Orszą (1514), Byczyną, (1588), Kircholmem (1605), Kłuszynem (1610), Chocimiem (1621) czy Wiedniem (1683).
Napierśnik jest częścią kirysa, czyli zbroi ochraniającej korpus. Kirys składał się z dwóch części: napierśnika, który ochraniał pierś rycerza oraz naplecznika chroniącego plecy. Obie części były połączone ze sobą za pomocą skórzanych rzemyków. Kirysy tego typu charakteryzowały się dużą odpornością na zadawane ciosy przy jednoczesnym niewielkim ciężarze zbroi, do kilkunastu kilogramów. Dzięki temu husarz nie męczył się w zbroi i miał większą swobodę ruchu podczas walki z konia jak i pieszo.

Prezentowany napierśnik składa się z jednego, wyprofilowanego kawałka stalowej blachy, który osłania górną część klatki piersiowej. Charakterystyczną cechą większości napierśników wytworzonych w XVII wieku jest ość biegnąca przez środek pancerza. Dzięki temu zabiegowi zbroja była odporniejsza na uderzenia, a ewentualne ciosy przeciwnika ześlizgiwały się z napierśnika. Od dołu, do napierśnika przyczepione są cztery, ruchome folgi osłaniające brzuch, czyli prostokątne, nachodzące na siebie kawałki blachy.
Napierśnik jest bogato dekorowany. Umieszczone na pancerzu różnego typu lamówki, rozety, guzy są formowane w ozdobny sposób przy użyciu mosiężnej blachy. Z przodu napierśnika widnieją dwa wizerunki, umieszczone symetrycznie po każdej ze stron. Po prawej stronie jest to Krzyż Kawalerski, który był godłem stanu rycerskiego. Po lewej stronie napierśnika, czyli na sercu, znajduje się mosiężny medalion przedstawiający Matkę Boską Niepokalanie Poczętą. Maria stoi na półksiężycu, w promienistej glorii, czyli promieniach różnej długości, które rozchodzą się wokół niej.

Napierśnik jest fragmentem zbroi husarskiej, na którą składał się dodatkowo naplecznik, tworzący z napierśnikiem tzw. kirys, a ponadto szyszak (czyli hełm), obojczyk (osłaniający górną część ramion, szyi oraz piersi), naramienniki, karwasze (ochraniające przedramiona), a w wyjątkowych przypadkach także nabiodrki z nakolankami. Niektóre oddziały husarii posiadały doczepiane wielkie skrzydła wykonane z ptasich piór. Pierwotnie uważano, że ich wrogi szum miał płoszyć konie przeciwników i zwiększać szanse na wygraną, jednak obecnie historycy twierdzą, że nie były one używane w czasie walki, tylko na paradach i pogrzebach ważnych osobistości.