Obraz przedstawia Elżbietę Sieniawską, kasztelanową krakowską, hetmanową wielką koronną i wojewodzinę bełską. Kobieta jest w stroju Minerwy, a alegoryczny portret powstał na zlecenie samej Sieniawskiej. Wybór kostiumu nie był przypadkowy – wojewodzina nie tylko słynęła z talentów politycznych i znakomitego zarządzania rozległymi dobrami, ale jej działalność obejmowała także mecenat artystyczny i kulturalny. Nic dziwnego zatem, że ta arcybogata i władcza dama kazała się sportretować jako patronująca sztuce bogini mądrości i sprawiedliwej wojny. W kręgu kultury francuskiej i niemieckiej takie portrety nie były rzadkością, jednakże w Polsce Elżbieta Sieniawska była bodaj jedyną damą, którą wyobrażono w ten sposób. Portret podkreśla zatem jej wyjątkowy status „królowej bez korony”.

Monumentalna postać Sieniawskiej wypełnia przestrzeń między kolumną, ukazaną fragmentarycznie blisko lewego skraju płótna, a cokołem, na którym ułożono odwrócony do góry nogami joński kapitel. Kasztelanowa ukazana jest frontalnie, w trzech czwartych. Ciało lekko skręca w lewo, a głowę zwraca w prawo, co dynamizuje jej sylwetkę. W prawej ręce Sieniawska trzyma włócznię, a dłoń lewej położyła na srebrnej tarczy, pionowo ustawionej na cokole. Obok tarczy leży hełm zwieńczony figurą sfinksa i bogatym biało-czarnym pióropuszem.

Sieniawska ma dumną głowę osadzoną na mocnej szyi. Uczesana jest w prostą fryzurę z upudrowanych loków, w które wpleciono duże perły. Twarz kasztelanowej jest pociągła i nosi znamiona dojrzałości. Między ciemnymi prostymi brwiami wysokie czoło przecina pionowa zmarszczka, a pod miękką brodą rysuje się drugi podbródek. Nos damy jest długi i prosty, a usta pulchne. Sieniawska kieruje na widza uważne i przenikliwe spojrzenie. Bujny biust kasztelanowej wypełnia głęboko wycięty dekolt sukni.

Suknia jest złocista i ma rozszerzające się od łokcia, wykończone koronkami rękawy. Poniżej dekoltu zdobi ją stylizowany napierśnik z głową Meduzy. Tuż obok przypięto czerwony, połyskujący płaszcz podbity gronostajami. Płaszcz otula lewe ramię Sieniawskiej i spływa z jej pleców. Jego bogate fałdy zebrane są z przodu sylwetki damy i spięte w pasie biżuteryjną klamrą.

Płaszcz to jeden ze istotnych elementów stroju wojewodziny – w takim okryciu bowiem portretowali się władcy. Podkreśla on zatem aspiracje Sieniawskiej do korony. Tarcza, włócznia, napierśnik i hełm odsyłają oczywiście do postaci Minerwy. Sfinks na czubku hełmu symbolizuje zarówno potęgę, jak i czujność, a skrzydlata kobieca postać dekorująca czaszę nakrycia głowy to zapewne Wiktoria – bogini zwycięstwa. Także kolumna, cokół i kapitel nie znalazły się na portrecie Elżbiety Sieniawskiej przypadkiem: są znakiem siły i stałości, ale odnoszą się również do licznych inicjatyw budowlanych wojewodziny.