Choć praca pochodzi z późnego okresu twórczości artystki, wpisuje się w nurt zapoczątkowany przez nią na początku lat 70. XX wieku. Zaczęła wówczas odchodzić od klasycznych rzeźbiarskich materiałów na rzecz bardziej lekkich i miękkich — stosowała sklejkę, papier-mâché, a przede wszystkim tkaniny (szyte, pikowane, haftowane); jej znakiem rozpoznawczym stał się kolor różowy. Motyw wieży pojawia się w kilku wcześniejszych pracach i tak jak inne obiekty wykorzystywane przez artystkę jest poddawany metamorfozie: wprawiony w ruch wirowy zostaje sprowadzony do kształtu przypominającego muszlę. Artystka tak wyjaśniała wybór motywu: „Wieże […] są uplasowane między rzeźbami fallicznymi, a architektonicznymi. Mają cechy i jednych, i drugich. Dlaczego Wieże? Bo są, bo prowokują, bo tak sterczą”

Maria Pinińska-Bereś

Urodziła się w 1931 w Poznaniu, zmarła w 1999 w Krakowie.

Rzeźbiarka, autorka performansów, obiektów i instalacji. W latach 1950–1956 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Xawerego Dunikowskiego. Twórczość artystki często określana jest jako feministyczna, choć ona sama dystansowała się wobec feminizmu, nie zaprzeczając, że głównym tematem jej twórczości jest figura kobiety.