Marionetka drewniana wieloczęściowa w tradycyjnym stroju męskim, nawiązującym do 19-wiecznej dworskiej odzieży, na który składa się rodzaj opaski biodrowej, pantalony i rodzaj nakładanego żakietu (czarny połyskliwy w rzadkie wzory kwiatowe) z ozdobną krezą (skórzana ze „złotymi”, różowymi, zielonymi cekinami oraz dużymi szklanymi koralikami) przepasanego w pasie szarfą. Marionetka składa się z 18 zasadniczych ruchomych części, połączonych sznurkami, które są doczepione do głowy, karku, miednicy, dłoni, łokci, kolan i pięt. Głowa z ruchomą brodą połączona z tułowiem poprzez ruchomy krążek szyjny, w którym wywiercona jest tylko jedna dziurka. Głowa, ręce, stopy oraz ciało wyrzeźbione są ze szczegółami anatomicznymi, by jak najbardziej przypominały rzeczywisty wygląd; zaznaczone pośladki, a nawet wyrzeźbiony jest męski organ płciowy, mimo że go nie widać. Na głowie wyrzeźbione specjalne uczesanie w dwa koki, z których zwisają kępki naturalnych czarnych włosów. Dłonie lalki składające się z 3 części (cztery palce złączone razem) zginają się w stawach, za wyjątkiem wyprostowanych kciuków. Widoczne części lalki (twarz, szyja, dłonie i stopy) pokryte są białą kleistą miksturą, otrzymywaną z naturalnych składników. Marionetka poruszana jest za pomocą 16 sznurków, z których 6 (przymocowanych do głowy i karku oraz z tyłu do miednicy) przymocowana jest do krzyżaka w formie dużej litery „H”. Reszta sznurków zwisająca luźno, w czasie animacji jest zręcznie zakładana na krzyżak. Lalka animowana jest od góry oburącz. Kontekst: Przedstawiana lalka prezentuje bohatera tradycyjnego birmańskiego teatru marionetkowego yoke thay, należącego do kategorii bohaterów szlachetnych. Jest to Thungedaw – pomocnik królewski, który należy do kategorii lalek „tańczących” aka yuk. Ci pomocnicy królewscy wywodzili się z książęcych rodów niższej rangi. Pochodzenie i rola jaką spełniali sprawiało, że musieli charakteryzować się odpowiednią budową oraz cechami danego typu bohatera. Thungedaw był ulubieńcem króla, dworzaninem i urzędnikiem, który wydawał się mieć całkiem duże znaczenie, porównywalne do szefa lub naczelnika itp. Czasami pełnił funkcję urzędnika, który przedstawiał królowi petycje, wnioski, itp, i przekazywał królewskie rozkazy odpowiednim osobom. Był uznawany za działającego w charakterze świadka podczas darowizn lub sprzedaży ziemi. Marionetka wysokiej rangi, zbudowana zgodnie z tradycyjnymi wymogami; składa się z 18 zasadniczych części, w tym dwuczęściowego korpusu, jak inni książęta; posiada także stary typ łączenia krążka szyjnego z głową oraz specjalne uczesanie.

Teatr marionetkowy yoke thai pwe (yokethai/yokethe pwe) w Myanmarze cieszył się olbrzymim powodzeniem na dworze królewskim, zwłaszcza w XVIII i XIX wieku, a ruchy barwnie ubranych marionetek kreowane przez lalkarzy wpłynęły na rozwój późniejszego dramatu tanecznego wykonywanego przez żywych aktorów. Jego początki sięgają co najmniej kilku wieków wstecz (wg niektórych XI w.), a pisemne ślady jego istnienia znajdziemy w inskrypcjach z XV wieku. Teatr ten był bardzo ważnym elementem życia kulturowego i religijnego, przedstawiając opowieści z historycznych legend oraz z życia i nauk Buddy, zaczerpniętych z literatury buddyjskiej – „dżataków”. Jednak na przełomie XIX i XX wieku sztuka zaczęła podupadać. W 1910 – wiele trup aktorskich zaczęło się rozwiązywać z powodów ekonomicznych i politycznych. W 1960 – było tylko 6 aktywnych zespołów lalkarskich, w tym słynna grupa Shwe Bo Tin Maung’a – jednego z ostatnich potomków starożytnych profesjonalistów. zanikająca sztuka odrodziła się dopiero w latach 80. XX wieku za sprawa dwu kobiet, które odnalazły ostatnich żyjących mistrzów tej sztuki i doprowadziły do założenia w Mandalay teatru marionetek.

Choć obecnie przedstawienia teatru marionetek są głównie wykonywane dla turystów, a lalki współczesne są, mimo większej ozdobności, mniej wszechstronne niż te sprzed 1970 roku, to nadal marionetka birmańska posiada cechy narodowe i zawiera w sobie oryginalną tradycję. Dużą rolę w odrodzeniu i utrzymaniu tej tradycji spełnia rozwój turystyki oraz przywrócenie patronatu państwowego. Spektakle można obejrzeć w teatrach „Mandalay Marionette” w Mandalay i „Zawgyi Byan” w Bagan. Marionetki w dużym wyborze można obecnie spotkać w świątyniach Mahamuni w Mandalay i Shwedagon w Yangon.