Magdalenę Moskwę interesuje w sztuce tworzenie pogłębionego psychologicznie portretu, w którym ciało stanowi formę relikwiarza – „puszki na duch”. W jej twórczości, z czasem, obok klasycznych portretów malarskich pojawiły się fragmenty ciała: dłonie oraz zakamarki cielesności – uszy, pępek, źrenice, tkanki, sploty jelit i kosmyki włosów. Wraz z modyfikacją tematyki zmianie uległa materia i technologia malarska – podobrazie płócienne zastąpione zostało zaprawą kredową na desce, która umożliwiła autorce reliefowe opracowanie powierzchni w celu
oddania iluzji pulsowania, miękkości, ciepła ciała. Magdalena Moskwa rozpoczęła penetrację w głąb obrazu, instalowanie małych obiektów, włosów, błon, iluzji powłok i organów. „(…) przez ten gest autorka realnie i symbolicznie dokonuje utożsamienia obrazu z ciałem. Maluje już nie obrazy ciała, ale ciało obrazu… Sam obraz staje się materią „cielesną”. Obiekty–ubrania tworzone przez Magdalenę Moskwę są formą mentalnych kombinezonów, specyficznych kostiumów zbierających odciski ciała. Powstające od 2008 sztywne kaftany stanowią rodzaj pancerza, który więzi, ale też ochrania, i nawiązują bezpośrednio do form wypukłych „koszulek” z obrazów.

Magdalena Moskwa urodziła się w 1967 roku, studiowała w PWSSP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi (dyplom w 1996 roku – Wydział Tkaniny i Ubioru, Katedra Druku na Tkaninie). Zajmuje się malarstwem, fotografią, haftem, tworzy obiekty–ubrania o nieużytkowym charakterze.